fbpx

Korzystając z witryny bez zmiany ustawień przeglądarki wyrażasz zgodę na użycie plików cookies, zobacz Polityka Cookies.
W każdej chwili możesz swobodnie zmienić ustawienia przeglądarki decydujące o ich zapisywaniu. Nie pokazuj więcej tego komunikatu.

Main Menu

Assign modules on offcanvas module position to make them visible in the sidebar.

Our school

Joomla Monster Education Template


Terapia integracji i przekształcania
odruchów okresu niemowlęcego i wczesnodziecięcego


Czym są ODRUCHY, którymi zajmujemy się w terapii?

Odruchy to określone, nieświadome, NIEZALEŻNE OD WOLI dziecka reakcje organizmu,
które pojawiają się na kolejnych etapach rozwojowych w odpowiedzi na pewne BODŹCE.

OBECNOŚĆ odruchów jest NIEZBĘDNA dla przetrwania, urodzenia się (np. reakcja na zagrożenie, odruch ssania) i prawidłowego ROZWOJU dziecka.

Niektóre z odruchów (pierwotne/prymitywne) rozwijają się już podczas życia płodowego, występują tuż po urodzeniu
i stopniowo integrują się z działaniem całego systemu nerwowego - zostają poddane kontroli wyższych ośrodków mózgowych.
Inne - odruchy posturalne - pojawiają się już po urodzeniu i stanowią bardziej dojrzałe wzorce reakcji, zastępujące stopniowo odruchy pierwotne.
Odruchy posturalne wspierają u dziecka kontrolę równowagi, postawy i ruchu.

Działania odruchowe mają za zadanie stopniowe rozwijanie i budowanie sieci kolejnych połączeń neuronalnych,
tworzenie coraz dojrzalszego układu nerwowego, który pozwala na zgodną współpracę mózgu i ciała, tworząc porozumiewający się system reakcji,
zachowań i ekspresji.


OBECNOŚĆ aktywnych ODRUCHÓW poza okresem, gdy są one konieczne dla spełnienia swojej roli
świadczy o NIEDOJRZAŁOŚCI NEUROROZWOJOWEJ i prowadzi zazwyczaj do szeregu zaburzeń i trudności w zakresie rozwoju sensorycznego,
motorycznego, poznawczego, emocjonalnego, społecznego.


Zdarza się także, że odruchy zostaną prawidłowo zintegrowane w trakcie rozwoju, jednak w pewnym momencie życia pojawia się zdarzenie silnie stresujące
lub traumatyczne, które sprawia, że odruchy ponownie "odżywają". Czasem mogą równocześnie pojawić się silne reakcje lękowe, nerwicowe,
fobie, zachowania obsesyjno-kompulsywne, tiki nerwowe itp..


Trudności i problemy

Przykładowe trudności pojawiające się w zachowaniu i procesie uczenia się dziecka,
współistniejące z obecnością przetrwałych w różnym stopniu odruchów:

Trudności w uczeniu się:

Trudności w nauce czytania, pisania, w wyrażaniu myśli na piśmie
Trudności z koncentracją
Brzydki charakter pisma
Nieprawidłowa postawa ciała, tendencja do podpierania głowy w czasie siedzenia przy stole czy przy biurku
Zaburzenia pamięci

Problemy emocjonalne i z zachowaniem:

Duża labilność emocjonalna - częste i nagłe zmiany nastroju
Trudność z podejmowaniem decyzji
Trudność z przyjmowaniem krytyki
Poczucie własnej małej wartości, obniżona samoocena
Słabe umiejętności organizacyjne
Niepewność, nieśmiałość
Ciągłe uczucie niepokoju
Lęki, fobie
Nadruchliwość psychoruchowa
Agresja
Moczenie nocne

Problemy sensoryczno-motoryczne:

Choroba lokomocyjna
Nadwrażliwość sensoryczna (dotyk, wzrok, słuch, układ przedsionkowy)
Zaburzenia równowagi i koordynacji ruchowej
Obniżona odporność na choroby i alergie
Homolateralne (jednostronne) ruchy zamiast skrzyżowanych w trakcie na przykład
chodzenia, biegania
Niechęć do ćwiczeń sportowych, zajęć W-F, itp.
Zaburzenia wzrokowo-motoryczne: trudności w spostrzeganiu, trudności
związane z poruszaniem się w przestrzeni (słabe poczucie ciała)
Słabe poczucie czasu
Tendencja do chodzenia na palcach.
Obniżone lub podwyższone napięcie mięśni (sztywność ruchów)
Słaba koordynacja ruchów oczu i ręki
Trudności z dopasowaniem ostrości wzroku (dziecko ma problemy z przeniesieniem
wzroku z zeszytu na tablicę)
Powolność w zadaniach wymagających przepisywania
Trudności z artykulacją i mową
Mała sprawność manualna
Wysuwanie języka podczas wykonywania czynności manualnych np. pisania
lub rysowania


DIAGNOZA I TERAPIA

Pierwszy krok to określenie obecności i poziomu zintegrowania poszczególnych odruchów przy pomocy prób testowych, obserwacji i wywiadu.

Następnie, terapeuta ustala odpowiedni dla dziecka zestaw ćwiczeń ruchowych, które wykonywane są podczas regularnych
spotkań z terapeutą w ośrodku oraz z rodzicami w domu.

Bardzo ważna jest systematyczność w wykonywaniu ćwiczeń - stanowi podstawę efektywności programu terapeutycznego.

Czasem skutki pracy terapeutycznej zauważalne są dość szybko, czasem później, zależy to od stopnia nasilenia problemu.

Back to top